Omschrijving
Het Nationaal Paleis van Ajuda is het koninklijke paleis van Lissabon op de heuvel van Ajuda, in Belém, in neoclassicistische stijl. Het was het huis van de laatste koningen van Portugal en herbergt sinds 2022 het Museum van de Koninklijke Schatkamer met de kroonjuwelen.
Na de aardbeving van 1755 weigerde koning Jozef ooit weer onder een stenen dak te slapen. Het hof leefde bijna dertig jaar in een houten paleis op de heuvel, de „Koninklijke Tent”, tot het in 1794 afbrandde.
Het stenen paleis dat het verving, had verschrikkelijk pech. Begonnen in 1796, werd het in 1807 stilgelegd door de Franse invasie, toen de koninklijke familie naar Brazilië vluchtte.
De architect Possidónio da Silva maakte later van een van de zijgevels de hoofdgevel. Daarna volgden geldgebrek, politieke conflicten en plannen die steeds weer werden ingekort, met vele architecten. Het was gepland als een barokgebouw en werd uiteindelijk neoclassicistisch.
Het kwam in 1862 tot leven als permanente koninklijke residentie, met koning Lodewijk I en Maria Pia van Savoye, die veel van het interieur naar haar smaak ontwierp. Daarbij horen de Wintertuin van marmer en Egyptische agaat, een Chinese kamer behangen met zijde en een roze kamer voor haar porselein.
De latere koning Carlos werd hier geboren, in de Groene Kamer. Aan het begin van de 19e eeuw werden de schilders Domingos Sequeira en Vieira Portuense ingehuurd om de wanden te versieren, samen met Italiaanse decorateurs en beeldhouwers zoals Joaquim Machado de Castro.
De ontbrekende vleugel werd in 2022 eindelijk gebouwd, een moderne kluis voor het Museum van de Koninklijke Schatkamer: de kroonjuwelen en andere koninklijke collecties, met meer dan 22.000 edelstenen en een stalen deur van vijf ton.
Het werd deels betaald met het verzekeringsgeld van een diefstal van koninklijke juwelen in Den Haag in 2002.
Na de aardbeving van 1755 weigerde koning Jozef ooit weer onder een stenen dak te slapen. Het hof leefde bijna dertig jaar in een houten paleis op de heuvel, de „Koninklijke Tent”, tot het in 1794 afbrandde.
Het stenen paleis dat het verving, had verschrikkelijk pech. Begonnen in 1796, werd het in 1807 stilgelegd door de Franse invasie, toen de koninklijke familie naar Brazilië vluchtte.
De architect Possidónio da Silva maakte later van een van de zijgevels de hoofdgevel. Daarna volgden geldgebrek, politieke conflicten en plannen die steeds weer werden ingekort, met vele architecten. Het was gepland als een barokgebouw en werd uiteindelijk neoclassicistisch.
Het kwam in 1862 tot leven als permanente koninklijke residentie, met koning Lodewijk I en Maria Pia van Savoye, die veel van het interieur naar haar smaak ontwierp. Daarbij horen de Wintertuin van marmer en Egyptische agaat, een Chinese kamer behangen met zijde en een roze kamer voor haar porselein.
De latere koning Carlos werd hier geboren, in de Groene Kamer. Aan het begin van de 19e eeuw werden de schilders Domingos Sequeira en Vieira Portuense ingehuurd om de wanden te versieren, samen met Italiaanse decorateurs en beeldhouwers zoals Joaquim Machado de Castro.
De ontbrekende vleugel werd in 2022 eindelijk gebouwd, een moderne kluis voor het Museum van de Koninklijke Schatkamer: de kroonjuwelen en andere koninklijke collecties, met meer dan 22.000 edelstenen en een stalen deur van vijf ton.
Het werd deels betaald met het verzekeringsgeld van een diefstal van koninklijke juwelen in Den Haag in 2002.