Omschrijving
Bairro Alto, de 'Bovenwijk', is een raster van smalle straatjes met kinderkopjes op een heuvel in het centrum van Lissabon, op een steenworp van Chiado: overdag rustig en ouderwets, en vanaf het vallen van de avond de drukste uitgaanswijk van de stad, vol bars, restaurants en fadohuizen.
Overdag is het een buurt van oude huizen van drie of vier verdiepingen, kleine traditionele winkels en ambachtelijke werkplaatsen, met designerboetieks en tattooshops ertussen. Sommige historische winkels en tavernes, zoals antiekhandel Solar aan de Rua D. Pedro V, staan bij de stad op de lijst van 'winkels met geschiedenis'.
's Avonds lopen de straten vol met mensen van verschillende generaties en culturen, en veel buitenlandse studenten die een Erasmusjaar in Lissabon doorbrengen, ontmoeten elkaar hier. Auto's mogen het grootste deel van de wijk niet in, behalve die van bewoners en hulpdiensten.
Het stratenplan zelf is een stuk geschiedenis. Bairro Alto groeide begin 16e eeuw buiten de oude muren, toen de handel de bevolking van Lissabon deed aanzwellen.
Het werd aangelegd volgens een regelmatig raster: straten die naar de rivier aflopen, gekruist door steegjes die er evenwijdig aan lopen. In 2013 vierde Lissabon dat het 500 jaar geleden in kavels werd verdeeld, het eerste geometrische plan van de stad.
De huizen staan op lange, smalle kavels, zo dicht op elkaar dat vaak alleen de bovenste verdiepingen direct zonlicht krijgen. Dat geeft de steegjes hun schemerige, intieme sfeer, met een schaal die sinds de 16e en 17e eeuw weinig is veranderd.
De komst van de jezuïeten naar São Roque in de jaren 1550 zorgde voor een tweede bouwgolf, en de wijk breidde zich uit naar het noorden, richting São Pedro de Alcântara. De aardbeving van 1755 richtte hier weinig schade aan.
Van de 19e eeuw tot het derde kwart van de 20e eeuw zaten in Bairro Alto de belangrijkste kranten en drukkerijen van Portugal. Journalisten, schrijvers, kunstenaars en studenten woonden er zij aan zij met zeemanskroegen, kolenverkopers en huizen van lichte zeden. Straatnamen als Rua Diário de Notícias en Rua d'O Século herinneren nog aan de kranten.
Toen de pers vertrok, kwamen de bars: sinds de jaren 1980 is de wijk het centrum van het nachtleven van Lissabon. In 2010 werd ze erkend als site van openbaar belang.
Overdag is het een buurt van oude huizen van drie of vier verdiepingen, kleine traditionele winkels en ambachtelijke werkplaatsen, met designerboetieks en tattooshops ertussen. Sommige historische winkels en tavernes, zoals antiekhandel Solar aan de Rua D. Pedro V, staan bij de stad op de lijst van 'winkels met geschiedenis'.
's Avonds lopen de straten vol met mensen van verschillende generaties en culturen, en veel buitenlandse studenten die een Erasmusjaar in Lissabon doorbrengen, ontmoeten elkaar hier. Auto's mogen het grootste deel van de wijk niet in, behalve die van bewoners en hulpdiensten.
Het stratenplan zelf is een stuk geschiedenis. Bairro Alto groeide begin 16e eeuw buiten de oude muren, toen de handel de bevolking van Lissabon deed aanzwellen.
Het werd aangelegd volgens een regelmatig raster: straten die naar de rivier aflopen, gekruist door steegjes die er evenwijdig aan lopen. In 2013 vierde Lissabon dat het 500 jaar geleden in kavels werd verdeeld, het eerste geometrische plan van de stad.
De huizen staan op lange, smalle kavels, zo dicht op elkaar dat vaak alleen de bovenste verdiepingen direct zonlicht krijgen. Dat geeft de steegjes hun schemerige, intieme sfeer, met een schaal die sinds de 16e en 17e eeuw weinig is veranderd.
De komst van de jezuïeten naar São Roque in de jaren 1550 zorgde voor een tweede bouwgolf, en de wijk breidde zich uit naar het noorden, richting São Pedro de Alcântara. De aardbeving van 1755 richtte hier weinig schade aan.
Van de 19e eeuw tot het derde kwart van de 20e eeuw zaten in Bairro Alto de belangrijkste kranten en drukkerijen van Portugal. Journalisten, schrijvers, kunstenaars en studenten woonden er zij aan zij met zeemanskroegen, kolenverkopers en huizen van lichte zeden. Straatnamen als Rua Diário de Notícias en Rua d'O Século herinneren nog aan de kranten.
Toen de pers vertrok, kwamen de bars: sinds de jaren 1980 is de wijk het centrum van het nachtleven van Lissabon. In 2010 werd ze erkend als site van openbaar belang.