Omschrijving
De Glória-kabelbaan is een kabelspoorweg op een heuvel in het centrum van Lissabon, die het Restauradoresplein in de Baixa verbindt met de tuin van São Pedro de Alcântara in de Bairro Alto. De geel-witte wagens zijn al ruim een eeuw een van de symbolen van de stad.
Een helling van bijna 18 procent kreeg in 1885 haar meerdere, toen de kabelbaan de Calçada da Glória begon te beklimmen. De ingenieur was Raoul Mesnier du Ponsard. In het begin werden de wagens aangedreven door een systeem met waterballast, na slechts één jaar door stoom, en vanaf 1915 door elektriciteit.
De oorspronkelijke wagens hadden twee verdiepingen, met banken op het open bovendek. De twee wagens van nu zijn gebouwd door het Duitse bedrijf Maschinenfabrik Esslingen, en elk kan 42 mensen plus de conducteur vervoeren.
Het principe is nooit veranderd. Twee wagens hangen aan de uiteinden van dezelfde kabel, zodat de ene omhoog gaat als de andere omlaag komt, elk het tegengewicht van de ander. De rit is 275 meter lang, ongeveer drie minuten, en halverwege gaat hij over de spoortunnel naar station Rossio.
De wagens zijn zo slim als ze eruitzien. Hun schuine stalen chassis houden het interieur horizontaal tijdens de klim, en aan elke kant loopt een lange houten bank. Bovenleidingen, zoals bij een trolleybus, voeden de elektromotoren.
De lijn loopt tussen gebouwen uit de 19e eeuw, onder andere het Paleis Foz, en het kleine machinegebouw uit de stoomjaren staat nog in een zijstraat. Op het plein beneden stond ooit een schuilhuisje voor passagiers, gebouwd in 1927 en afgebroken in 1934. In 2002 werd de lijn tot nationaal monument verklaard.
Boven wacht het uitkijkpunt São Pedro de Alcântara, met uitzicht over de daken van de stad. Het is een van de drie van zulke kabelbanen in de stad, naast de lijnen Lavra en Bica. Het bovenstation ligt in de gelijknamige tuin, aan de Rua de São Pedro de Alcântara.
Een helling van bijna 18 procent kreeg in 1885 haar meerdere, toen de kabelbaan de Calçada da Glória begon te beklimmen. De ingenieur was Raoul Mesnier du Ponsard. In het begin werden de wagens aangedreven door een systeem met waterballast, na slechts één jaar door stoom, en vanaf 1915 door elektriciteit.
De oorspronkelijke wagens hadden twee verdiepingen, met banken op het open bovendek. De twee wagens van nu zijn gebouwd door het Duitse bedrijf Maschinenfabrik Esslingen, en elk kan 42 mensen plus de conducteur vervoeren.
Het principe is nooit veranderd. Twee wagens hangen aan de uiteinden van dezelfde kabel, zodat de ene omhoog gaat als de andere omlaag komt, elk het tegengewicht van de ander. De rit is 275 meter lang, ongeveer drie minuten, en halverwege gaat hij over de spoortunnel naar station Rossio.
De wagens zijn zo slim als ze eruitzien. Hun schuine stalen chassis houden het interieur horizontaal tijdens de klim, en aan elke kant loopt een lange houten bank. Bovenleidingen, zoals bij een trolleybus, voeden de elektromotoren.
De lijn loopt tussen gebouwen uit de 19e eeuw, onder andere het Paleis Foz, en het kleine machinegebouw uit de stoomjaren staat nog in een zijstraat. Op het plein beneden stond ooit een schuilhuisje voor passagiers, gebouwd in 1927 en afgebroken in 1934. In 2002 werd de lijn tot nationaal monument verklaard.
Boven wacht het uitkijkpunt São Pedro de Alcântara, met uitzicht over de daken van de stad. Het is een van de drie van zulke kabelbanen in de stad, naast de lijnen Lavra en Bica. Het bovenstation ligt in de gelijknamige tuin, aan de Rua de São Pedro de Alcântara.