Omschrijving
De Elevador de Santa Justa is een ijzeren toren midden in de Baixa van Lissabon die mensen van de benedenstad naar het Largo do Carmo brengt, 45 meter hoger. Het is een neogotisch landmark, een werkend relikwie uit 1902 en een van de beste uitkijkpunten van de stad.
De rit is kort, in een houten cabine met spiegels en ramen. Bovenaan leidt een loopbrug naar het Largo do Carmo, naast de ruïnes van het Carmoklooster, en een uitkijkplatform biedt uitzicht op het kasteel, de rivier, het Nationaal Theater en het stratenraster van de Baixa beneden.
Twee wenteltrappen verbinden de verdiepingen, met op elk niveau een ander patroon. De stijl is neogotisch in gietijzer: spitsbogen en maaswerk, in een materiaal dat toen voor het moderne tijdperk stond.
Lissabon is een stad van heuvels en vóór de lift betekende het klimmen om van de Baixa naar het Largo do Carmo te komen. In 1874 stelde een ingenieur een oplossing voor; twee jaar later stelde iemand door dieren getrokken karren op een helling voor. Het antwoord werd uiteindelijk een ijzeren toren.
De vader was Raoul Mesnier du Ponsard, een ingenieur geboren in Porto uit Franse ouders. Hij kreeg zijn eerste vergunning in 1882, maar tussen verzoekschriften, rivalen en concessies begonnen de werken pas in 1900.
Koning Carlos huldigde de loopbrug in augustus 1901 in, maar de cabines gingen pas in juli 1902 rijden. Eerst reed de lift op stoom; in 1907 schakelde hij over op elektriciteit. Elke cabine was gebouwd voor 24 passagiers, later 29.
Het was niet de enige. De “liften” van Glória en Bica zijn eigenlijk kabelspoorwegen, en zijn tijdgenoot, de lift van São Julião, werd gesloopt. Santa Justa is de laatste verticale lift in de stad.
De toren is een stuk techniek uit de jaren 1900, zeven verdiepingen hoog, een symbool van de technische cultuur van zijn tijd.
Het platform bovenaan biedt uitzicht op het Castelo de São Jorge, de Taag, het Nationaal Theater en de ruïnes van het Carmoklooster, en toont hoe de toren twee niveaus van de stad verbindt: de Baixa beneden, en de Chiado en Bairro Alto erboven.
Niet missen
• Het uitkijkpunt bovenaan.
• De loopbrug naar het Largo do Carmo.
• De wenteltrappen.
Wist je dat?
• De concessie, getekend in 1899, was bedoeld voor 99 jaar.
• Op zijn honderdste verjaardag, in 2002, werd hij een Nationaal Monument, samen met de kabelspoorwegen van Lavra, Glória en Bica.
De rit is kort, in een houten cabine met spiegels en ramen. Bovenaan leidt een loopbrug naar het Largo do Carmo, naast de ruïnes van het Carmoklooster, en een uitkijkplatform biedt uitzicht op het kasteel, de rivier, het Nationaal Theater en het stratenraster van de Baixa beneden.
Twee wenteltrappen verbinden de verdiepingen, met op elk niveau een ander patroon. De stijl is neogotisch in gietijzer: spitsbogen en maaswerk, in een materiaal dat toen voor het moderne tijdperk stond.
Lissabon is een stad van heuvels en vóór de lift betekende het klimmen om van de Baixa naar het Largo do Carmo te komen. In 1874 stelde een ingenieur een oplossing voor; twee jaar later stelde iemand door dieren getrokken karren op een helling voor. Het antwoord werd uiteindelijk een ijzeren toren.
De vader was Raoul Mesnier du Ponsard, een ingenieur geboren in Porto uit Franse ouders. Hij kreeg zijn eerste vergunning in 1882, maar tussen verzoekschriften, rivalen en concessies begonnen de werken pas in 1900.
Koning Carlos huldigde de loopbrug in augustus 1901 in, maar de cabines gingen pas in juli 1902 rijden. Eerst reed de lift op stoom; in 1907 schakelde hij over op elektriciteit. Elke cabine was gebouwd voor 24 passagiers, later 29.
Het was niet de enige. De “liften” van Glória en Bica zijn eigenlijk kabelspoorwegen, en zijn tijdgenoot, de lift van São Julião, werd gesloopt. Santa Justa is de laatste verticale lift in de stad.
De toren is een stuk techniek uit de jaren 1900, zeven verdiepingen hoog, een symbool van de technische cultuur van zijn tijd.
Het platform bovenaan biedt uitzicht op het Castelo de São Jorge, de Taag, het Nationaal Theater en de ruïnes van het Carmoklooster, en toont hoe de toren twee niveaus van de stad verbindt: de Baixa beneden, en de Chiado en Bairro Alto erboven.
Niet missen
• Het uitkijkpunt bovenaan.
• De loopbrug naar het Largo do Carmo.
• De wenteltrappen.
Wist je dat?
• De concessie, getekend in 1899, was bedoeld voor 99 jaar.
• Op zijn honderdste verjaardag, in 2002, werd hij een Nationaal Monument, samen met de kabelspoorwegen van Lavra, Glória en Bica.