Omschrijving
De Basílica da Estrela is een grote witte kerk met een hoge koepel en twee klokkentorens op een heuvel in het westen van Lissabon, tegenover de Estrelatuin. Het was de eerste kerk ter wereld die aan het Heilig Hart van Jezus was gewijd, en haar koepel is van ver over de stad te zien.
Een belofte leidde tot de bouw. Kort na haar bruiloft in 1760 beloofde prinses Maria, troonopvolger, voor een beeld van het Heilig Hart dat ze een kerk en een klooster zou bouwen als ze een zoon kreeg. De zoon, José, kwam het jaar daarop.
De belofte nakomen moest wachten tot ze koningin Maria I was. De werken begonnen in 1779 op een heuvel aan de toenmalige westrand van Lissabon, onder hofarchitecten die in Mafra waren opgeleid. De stijl is laatbarok en neoclassicistisch, verwant aan het paleis van Mafra.
Het verhaal liep niet af zoals gehoopt. José overleed in 1788 aan de pokken, twee jaar voordat de basiliek klaar was. De gevel, tussen de twee torens, draagt een reliëf van het Heilig Hart, beelden van heiligen en allegorieën van Geloof, Devotie en Dankbaarheid van Joaquim Machado de Castro en zijn leerlingen.
Binnen bedekt grijs, roze en geel marmer vloeren en wanden in geometrische patronen, behorend tot de mooiste in Europese kerken. Het licht stroomt binnen door openingen in de koepel, en enkele schilderijen van Pompeo Batoni maken een evenwichtig geheel compleet.
De koningin ligt in het rechter dwarsschip: anders dan bijna alle andere vorsten van Bragança, die in het pantheon van São Vicente de Fora rusten, rust zij in de kerk die ze zelf bouwde. Haar graf is in empirestijl.
Mis de kerststal van Joaquim Machado de Castro niet, met meer dan 500 figuren van kurk en terracotta, bewaard in een zaal vlakbij.
De basiliek heeft twee orgels, het grote uit 1789 en het koororgel uit 1791, en is sinds 1907 nationaal monument.
Een belofte leidde tot de bouw. Kort na haar bruiloft in 1760 beloofde prinses Maria, troonopvolger, voor een beeld van het Heilig Hart dat ze een kerk en een klooster zou bouwen als ze een zoon kreeg. De zoon, José, kwam het jaar daarop.
De belofte nakomen moest wachten tot ze koningin Maria I was. De werken begonnen in 1779 op een heuvel aan de toenmalige westrand van Lissabon, onder hofarchitecten die in Mafra waren opgeleid. De stijl is laatbarok en neoclassicistisch, verwant aan het paleis van Mafra.
Het verhaal liep niet af zoals gehoopt. José overleed in 1788 aan de pokken, twee jaar voordat de basiliek klaar was. De gevel, tussen de twee torens, draagt een reliëf van het Heilig Hart, beelden van heiligen en allegorieën van Geloof, Devotie en Dankbaarheid van Joaquim Machado de Castro en zijn leerlingen.
Binnen bedekt grijs, roze en geel marmer vloeren en wanden in geometrische patronen, behorend tot de mooiste in Europese kerken. Het licht stroomt binnen door openingen in de koepel, en enkele schilderijen van Pompeo Batoni maken een evenwichtig geheel compleet.
De koningin ligt in het rechter dwarsschip: anders dan bijna alle andere vorsten van Bragança, die in het pantheon van São Vicente de Fora rusten, rust zij in de kerk die ze zelf bouwde. Haar graf is in empirestijl.
Mis de kerststal van Joaquim Machado de Castro niet, met meer dan 500 figuren van kurk en terracotta, bewaard in een zaal vlakbij.
De basiliek heeft twee orgels, het grote uit 1789 en het koororgel uit 1791, en is sinds 1907 nationaal monument.