Omschrijving
De Stichting Ricardo do Espírito Santo Silva, ook wel het Museum voor Decoratieve Kunst genoemd, is een museum van Portugese decoratieve kunst in het Paleis van Azurara, naast het uitkijkpunt Portas do Sol in de Alfama. Het ziet eruit als een aristocratisch huis uit de 18e eeuw en houdt ook oude ambachten in leven.
Het begon met een bankier die de ambachten van vroeger wilde redden, samen met hun schatten. In 1947 kocht hij het Paleis van Azurara, een huis uit de 17e eeuw, om zijn collectie Portugese decoratieve kunst te tonen: meubels, textiel, zilverwerk, schilderijen en keramiek.
In 1953 schonk hij alles aan een stichting, en de architect Raul Lino hielp het paleis te restaureren als een huis uit de 18e eeuw. Kamer na kamer ziet het eruit alsof er gewoond wordt: enkele originele plafonds en tegelpanelen zijn er nog.
De vier verdiepingen herbergen zalen zoals de Muziekzaal, de Eetzaal en een zaal met kerststallen.
De meubels, meer dan 600 stuks van het eind van de 16e tot de 19e eeuw, vormen het hart van de collectie, met exotisch hout uit de handel van Portugal met Afrika, India en Japan. Mis de speeltafel uit de 18e eeuw met meerdere bladen niet, van palissander, ivoor en zilver.
Het zilverwerk is een referentie in het land, met zo’n 250 stuks van meer dan 70 meester-zilversmeden uit Lissabon, Porto, Guimarães, Évora en Rio de Janeiro.
De collectie heeft ook zo’n 90 schilderijen, van landschappen op het platteland en gezichten op Lissabon tot koninklijke portretten en religieuze taferelen. De keramiek telt zo’n 200 stuks, onder andere het Chinese porselein dat in opdracht voor Portugal werd gemaakt.
Ook het textiel is een genot: geborduurde oosterse sprei, Vlaamse en Franse wandtapijten en veel Arraiolos-tapijten, de Portugese kleden die je in bijna elke kamer ziet.
Het andere idee van de oprichter leeft hiernaast voort. In het bijgebouw houden achttien werkplaatsen de oude beroepen levend, met meubelmakers, vergulders en boekbinders die met traditionele technieken werken.
Het begon met een bankier die de ambachten van vroeger wilde redden, samen met hun schatten. In 1947 kocht hij het Paleis van Azurara, een huis uit de 17e eeuw, om zijn collectie Portugese decoratieve kunst te tonen: meubels, textiel, zilverwerk, schilderijen en keramiek.
In 1953 schonk hij alles aan een stichting, en de architect Raul Lino hielp het paleis te restaureren als een huis uit de 18e eeuw. Kamer na kamer ziet het eruit alsof er gewoond wordt: enkele originele plafonds en tegelpanelen zijn er nog.
De vier verdiepingen herbergen zalen zoals de Muziekzaal, de Eetzaal en een zaal met kerststallen.
De meubels, meer dan 600 stuks van het eind van de 16e tot de 19e eeuw, vormen het hart van de collectie, met exotisch hout uit de handel van Portugal met Afrika, India en Japan. Mis de speeltafel uit de 18e eeuw met meerdere bladen niet, van palissander, ivoor en zilver.
Het zilverwerk is een referentie in het land, met zo’n 250 stuks van meer dan 70 meester-zilversmeden uit Lissabon, Porto, Guimarães, Évora en Rio de Janeiro.
De collectie heeft ook zo’n 90 schilderijen, van landschappen op het platteland en gezichten op Lissabon tot koninklijke portretten en religieuze taferelen. De keramiek telt zo’n 200 stuks, onder andere het Chinese porselein dat in opdracht voor Portugal werd gemaakt.
Ook het textiel is een genot: geborduurde oosterse sprei, Vlaamse en Franse wandtapijten en veel Arraiolos-tapijten, de Portugese kleden die je in bijna elke kamer ziet.
Het andere idee van de oprichter leeft hiernaast voort. In het bijgebouw houden achttien werkplaatsen de oude beroepen levend, met meubelmakers, vergulders en boekbinders die met traditionele technieken werken.