Omschrijving
De Jardim Botânico de Lisboa (Botanische Tuin van Lissabon) is de tuin van de Universiteit van Lissabon, een groene helling midden in de stad, achter de oude Polytechnische School waarin het Nationaal Museum voor Natuurlijke Historie en Wetenschap zit.
De plek op de heuvel Monte Olivete werd in 1859 gekozen en vanaf 1873 werd de tuin aangelegd voor het onderwijs in de plantkunde. Nu is het een schaduwrijk toevluchtsoord vol bomen uit de hele wereld.
Er groeien zo'n 1.500 soorten, veel uit Nieuw-Zeeland, Australië, China, Japan en Zuid-Amerika. De tuin ligt op twee niveaus. Het bovenste deel werd beplant door de Duitse tuinontwerper Edmund Goeze, en bij de ingang staat een gigantische Moreton Bay-vijg.
De benedentuin is het werk van de Franse botanicus Jules Daveau, die het in 1876 overnam. Hij tekende de Alameda das Palmeiras, een palmenlaan, en bedacht een systeem om de beekjes en watervallen van water te voorzien. Let ook op de sequoia's, de paars bloeiende jacaranda's en de geraniums uit Madeira.
Tussen de bomen staat ook een vlinderhuis. De tuin ging in 1878 open en is sinds 2010 een nationaal monument.
Het recente verleden is een klein reddingsverhaal. In 2016 stonden de vijvers droog, gingen planten dood en stonden verschillende gebouwen, waaronder de oude sterrenwacht, leeg; in 2012 was de tuin al op de World Monuments Watch gezet, de lijst van bedreigd erfgoed.
In oktober 2016 ging hij dicht voor werkzaamheden die zes maanden zouden duren, en pas op 7 april 2018 ging hij weer open. De opknapbeurt van zo'n 500.000 euro werd betaald uit de participatiebegroting van Lissabon: in 2013 had het project de stemming onder de inwoners gewonnen met 7.553 stemmen. Er kwamen nieuwe irrigatie, paden en verlichting, een amfitheater en een nieuwe uitgang naar het Praça da Alegria.
De plek op de heuvel Monte Olivete werd in 1859 gekozen en vanaf 1873 werd de tuin aangelegd voor het onderwijs in de plantkunde. Nu is het een schaduwrijk toevluchtsoord vol bomen uit de hele wereld.
Er groeien zo'n 1.500 soorten, veel uit Nieuw-Zeeland, Australië, China, Japan en Zuid-Amerika. De tuin ligt op twee niveaus. Het bovenste deel werd beplant door de Duitse tuinontwerper Edmund Goeze, en bij de ingang staat een gigantische Moreton Bay-vijg.
De benedentuin is het werk van de Franse botanicus Jules Daveau, die het in 1876 overnam. Hij tekende de Alameda das Palmeiras, een palmenlaan, en bedacht een systeem om de beekjes en watervallen van water te voorzien. Let ook op de sequoia's, de paars bloeiende jacaranda's en de geraniums uit Madeira.
Tussen de bomen staat ook een vlinderhuis. De tuin ging in 1878 open en is sinds 2010 een nationaal monument.
Het recente verleden is een klein reddingsverhaal. In 2016 stonden de vijvers droog, gingen planten dood en stonden verschillende gebouwen, waaronder de oude sterrenwacht, leeg; in 2012 was de tuin al op de World Monuments Watch gezet, de lijst van bedreigd erfgoed.
In oktober 2016 ging hij dicht voor werkzaamheden die zes maanden zouden duren, en pas op 7 april 2018 ging hij weer open. De opknapbeurt van zo'n 500.000 euro werd betaald uit de participatiebegroting van Lissabon: in 2013 had het project de stemming onder de inwoners gewonnen met 7.553 stemmen. Er kwamen nieuwe irrigatie, paden en verlichting, een amfitheater en een nieuwe uitgang naar het Praça da Alegria.