Omschrijving
Het Aqueduto das Águas Livres, het „Aquaduct van de Vrije Wateren”, is het grote watersysteem van Lissabon uit de 18e eeuw. Het beroemdste stuk is een stenen arcade van 941 meter lang over de vallei van Alcântara, met een van de hoogste spitse stenen bogen ter wereld.
Lissabon vertelt nog steeds over een koetsier genaamd Diogo Alves, die er mensen beroofde en van de bogen gooide. Hij was een echte moordenaar, opgehangen in 1841 omdat hij vijf mensen had vermoord in het huis van een arts. Het aquaduct werd tijdens zijn proces echter nooit genoemd: dat deel is een legende.
Het ware verhaal gaat over dorst. De Taag is zout, en de stad bleef groeien voorbij haar bronnen. In 1728 legde Lissabon belastingen op wijn, vlees en olijfolie om voor water te betalen, en in 1731, onder koning Johan V, begonnen de werken.
Het stuk over de vallei telt 35 bogen, 21 ronde en 14 spitse. De hoogste, de Arco Grande, is 65 meter hoog met een overspanning van bijna 29 meter, voltooid in 1744. In 1748 begon het water te stromen, drie keer zoveel als de stad voorheen had.
In 1755 kwam het aquaduct bijna ongeschonden door de grote aardbeving. In de dikte van het bouwwerk liepen aan beide zijden van het waterkanaal twee smalle gangen, verbonden door ventilatielantaarns. De openbare gang sloot in 1852, om redenen die niets met Alves te maken hadden.
Een ander stuk om te zien is de Arco do Carvalhão, vier ronde bogen gebouwd in 1742–45, genoemd naar de landeigenaar die later markies van Pombal zou worden. De hoofdlijn is 14 kilometer lang en het hele netwerk, met zijn galerijen, komt op 58.
Het voerde water aan tot 1967. Nu hoort het bij het Watermuseum, samen met de Mãe d’Água das Amoreiras, het reservoir waar de lijn eindigt, begonnen in 1745 en pas in 1834 voltooid.
Lissabon vertelt nog steeds over een koetsier genaamd Diogo Alves, die er mensen beroofde en van de bogen gooide. Hij was een echte moordenaar, opgehangen in 1841 omdat hij vijf mensen had vermoord in het huis van een arts. Het aquaduct werd tijdens zijn proces echter nooit genoemd: dat deel is een legende.
Het ware verhaal gaat over dorst. De Taag is zout, en de stad bleef groeien voorbij haar bronnen. In 1728 legde Lissabon belastingen op wijn, vlees en olijfolie om voor water te betalen, en in 1731, onder koning Johan V, begonnen de werken.
Het stuk over de vallei telt 35 bogen, 21 ronde en 14 spitse. De hoogste, de Arco Grande, is 65 meter hoog met een overspanning van bijna 29 meter, voltooid in 1744. In 1748 begon het water te stromen, drie keer zoveel als de stad voorheen had.
In 1755 kwam het aquaduct bijna ongeschonden door de grote aardbeving. In de dikte van het bouwwerk liepen aan beide zijden van het waterkanaal twee smalle gangen, verbonden door ventilatielantaarns. De openbare gang sloot in 1852, om redenen die niets met Alves te maken hadden.
Een ander stuk om te zien is de Arco do Carvalhão, vier ronde bogen gebouwd in 1742–45, genoemd naar de landeigenaar die later markies van Pombal zou worden. De hoofdlijn is 14 kilometer lang en het hele netwerk, met zijn galerijen, komt op 58.
Het voerde water aan tot 1967. Nu hoort het bij het Watermuseum, samen met de Mãe d’Água das Amoreiras, het reservoir waar de lijn eindigt, begonnen in 1745 en pas in 1834 voltooid.