Omschrijving
Het Nationaal Azulejomuseum in Lissabon vertelt het verhaal van de azulejo, de beschilderde tegel die de kerken, paleizen en straathoeken van Portugal bedekt, van de 15e eeuw tot nu. Het zit in een klooster uit de 16e eeuw, en het gebouw is net zo mooi als de tegels.
De grote publiekstrekker is het Grote Gezicht op Lissabon, een tegelpaneel van rond 1700, een hele stad aan de rivier vóór de aardbeving van 1755. Zoek naar de details: boten, paleizen en kerken, allemaal in blauw en wit.
De kerk van het klooster is het tweede hoogtepunt. Overal is er verguld houtsnijwerk, schilderijen, tegelpanelen en een hoog koor van gesneden verguld hout. Een broeder schreef in 1707 dat het “een open hemel” was, “helemaal in goud geborduurd”.
De Kapel van Sint-Antonius is barok, met doeken van André Gonçalves. Voeg de sacristie toe, met een vitrinekast van Braziliaans hout, en de maniëristische kloostergang, die het gebouw een rustig middelpunt geeft.
De vaste tentoonstelling volgt de tegels in volgorde, met Hispano-Moorse en Portugese stukken, keramiek en aardewerk van de 19e en 20e eeuw, vanaf het begin in de 16e eeuw, met het hele jaar door tijdelijke tentoonstellingen.
Het klooster Madre de Deus werd in 1509 gesticht door koningin Leonor, echtgenote van Johan II en zus van koning Manuel I, voor een handvol Clarissen. Het eerste klooster was piepklein en de nonnen klaagden.
Koning Johan III gaf hun een nieuwe kerk en een klassieke kloostergang. Hij raakte zo gehecht aan de plek dat hij een gang liet bouwen vanuit zijn paleis ernaast, om de mis vanuit de koninklijke galerij te horen.
Toen de kloosterorden in 1834 werden opgeheven, kwam er een einde aan de wereld van de nonnen. Tegelpanelen uit andere gebouwen stapelden zich op in kisten, en vanaf de jaren vijftig begon iemand ze te openen: het museum werd in 1965 geboren en in 1980 nationaal.
De collectie bevat ook de Jachtkamer van 1680, met tegeltaferelen van dierenjachten, en een Eucharistische Allegorie van rond 1660. Een tentoonstelling van gereedschap en materialen laat zien hoe de tegels werden gemaakt, van de tweede helft van de 15e eeuw tot nu.
De aardbeving van 1755 beschadigde de kerk en de koning betaalde voor de herbouw, dus het gebouw zelf toont de barokke smaak van de 18e eeuw.
Niet missen
• Het Grote Gezicht op Lissabon.
• De kerk.
• De Kapel van Sint-Antonius.
Wist je dat?
• De koepel van de kerk had ramen, maar de nonnen vroegen de koning ze dicht te maken: ze voelden zich bekeken.
De grote publiekstrekker is het Grote Gezicht op Lissabon, een tegelpaneel van rond 1700, een hele stad aan de rivier vóór de aardbeving van 1755. Zoek naar de details: boten, paleizen en kerken, allemaal in blauw en wit.
De kerk van het klooster is het tweede hoogtepunt. Overal is er verguld houtsnijwerk, schilderijen, tegelpanelen en een hoog koor van gesneden verguld hout. Een broeder schreef in 1707 dat het “een open hemel” was, “helemaal in goud geborduurd”.
De Kapel van Sint-Antonius is barok, met doeken van André Gonçalves. Voeg de sacristie toe, met een vitrinekast van Braziliaans hout, en de maniëristische kloostergang, die het gebouw een rustig middelpunt geeft.
De vaste tentoonstelling volgt de tegels in volgorde, met Hispano-Moorse en Portugese stukken, keramiek en aardewerk van de 19e en 20e eeuw, vanaf het begin in de 16e eeuw, met het hele jaar door tijdelijke tentoonstellingen.
Het klooster Madre de Deus werd in 1509 gesticht door koningin Leonor, echtgenote van Johan II en zus van koning Manuel I, voor een handvol Clarissen. Het eerste klooster was piepklein en de nonnen klaagden.
Koning Johan III gaf hun een nieuwe kerk en een klassieke kloostergang. Hij raakte zo gehecht aan de plek dat hij een gang liet bouwen vanuit zijn paleis ernaast, om de mis vanuit de koninklijke galerij te horen.
Toen de kloosterorden in 1834 werden opgeheven, kwam er een einde aan de wereld van de nonnen. Tegelpanelen uit andere gebouwen stapelden zich op in kisten, en vanaf de jaren vijftig begon iemand ze te openen: het museum werd in 1965 geboren en in 1980 nationaal.
De collectie bevat ook de Jachtkamer van 1680, met tegeltaferelen van dierenjachten, en een Eucharistische Allegorie van rond 1660. Een tentoonstelling van gereedschap en materialen laat zien hoe de tegels werden gemaakt, van de tweede helft van de 15e eeuw tot nu.
De aardbeving van 1755 beschadigde de kerk en de koning betaalde voor de herbouw, dus het gebouw zelf toont de barokke smaak van de 18e eeuw.
Niet missen
• Het Grote Gezicht op Lissabon.
• De kerk.
• De Kapel van Sint-Antonius.
Wist je dat?
• De koepel van de kerk had ramen, maar de nonnen vroegen de koning ze dicht te maken: ze voelden zich bekeken.