Omschrijving
Rossio is het plein in het hart van de Baixa van Lissabon, het plein dat iedereen als ontmoetingspunt gebruikt: een brede ovaal van golvende zwart-witte bestrating, twee bronzen fonteinen, een hoge zuil en een neoklassiek theater, met cafés en ginjinha-bars eromheen.
De officiële naam is Praça D. Pedro IV, maar niemand zegt het zo. Rossio betekent gewoon “het gemeenschappelijke land”, en al acht eeuwen komt Lissabon hier samen, voor markten, stierengevechten, carnavals, opstanden en, in donkerder tijden, de autodafés van de Inquisitie.
De golvende bestrating uit 1848 is het eerste wat je moet zien: een zee van kleine steentjes die het hele plein doet bewegen. In het midden staat de zuil van Pedro IV, koning van Portugal en eerste keizer van Brazilië, opgericht in 1874, met aan weerszijden een Franse bronzen fontein.
Aan de noordkant wordt het Nationaal Theater D. Maria II, in de jaren 1840 gebouwd op de plek van het paleis van de Inquisitie, bekroond door een standbeeld van Gil Vicente, de toneelschrijver die de Inquisitie censureerde.
De gevel van het station Rossio, neo-Manuelijns, werd in 1886-87 gebouwd en heeft hoefijzerbogen die bij een paleis zouden passen. Aan de randen schenken Café Nicola, uit de 18e eeuw, en de ginjinha-winkeltjes de zure kersenlikeur in kleine glaasjes.
In de middeleeuwen was dit open terrein onder de kasteelheuvel, waar paarden werden verhandeld. Het Estaus-paleis stond aan de noordkant om edelen en ambassadeurs te ontvangen, daarna trok de Inquisitie erin, en in 1540 vonden hier de eerste openbare executies plaats.
De aardbeving van 1755 veegde alles weg, samen met het Koninklijk Allerheiligenziekenhuis dat langs de oostkant liep. Het plein dat daarna verrees is pombaliaans, zoals de hele Baixa, met regelmatige gevels en rechte straten naar de rivier.
Het plein is ook de huiskamer van de stad, een geliefde ontmoetingsplek van Lissabonners en bezoekers, en de cafés maken het gemakkelijk om te zitten en de menigte voorbij te zien trekken.
In 1836 verwoestte een brand het oude paleis van de Inquisitie en maakte de weg vrij voor het theater. Het huidige gezicht van het plein, met zijn pombaliaanse gebouwen en golvende vloer, is het werk van de 18e en 19e eeuw.
Niet missen
• De golvende bestrating.
• De zuil en de fonteinen.
• Het Nationaal Theater.
• Station Rossio.
• Café Nicola en een glas ginjinha.
Wist je dat?
• Een legende zegt dat het standbeeld op de zuil werd gemaakt voor keizer Maximiliaan van Mexico, die werd gefusilleerd voordat het af was. Historici hebben dat weerlegd: de knopen dragen het wapen van Portugal.
• Lissabonners noemden het eerste, onhandige monument voor Pedro IV “het olie-en-azijnstel”.
De officiële naam is Praça D. Pedro IV, maar niemand zegt het zo. Rossio betekent gewoon “het gemeenschappelijke land”, en al acht eeuwen komt Lissabon hier samen, voor markten, stierengevechten, carnavals, opstanden en, in donkerder tijden, de autodafés van de Inquisitie.
De golvende bestrating uit 1848 is het eerste wat je moet zien: een zee van kleine steentjes die het hele plein doet bewegen. In het midden staat de zuil van Pedro IV, koning van Portugal en eerste keizer van Brazilië, opgericht in 1874, met aan weerszijden een Franse bronzen fontein.
Aan de noordkant wordt het Nationaal Theater D. Maria II, in de jaren 1840 gebouwd op de plek van het paleis van de Inquisitie, bekroond door een standbeeld van Gil Vicente, de toneelschrijver die de Inquisitie censureerde.
De gevel van het station Rossio, neo-Manuelijns, werd in 1886-87 gebouwd en heeft hoefijzerbogen die bij een paleis zouden passen. Aan de randen schenken Café Nicola, uit de 18e eeuw, en de ginjinha-winkeltjes de zure kersenlikeur in kleine glaasjes.
In de middeleeuwen was dit open terrein onder de kasteelheuvel, waar paarden werden verhandeld. Het Estaus-paleis stond aan de noordkant om edelen en ambassadeurs te ontvangen, daarna trok de Inquisitie erin, en in 1540 vonden hier de eerste openbare executies plaats.
De aardbeving van 1755 veegde alles weg, samen met het Koninklijk Allerheiligenziekenhuis dat langs de oostkant liep. Het plein dat daarna verrees is pombaliaans, zoals de hele Baixa, met regelmatige gevels en rechte straten naar de rivier.
Het plein is ook de huiskamer van de stad, een geliefde ontmoetingsplek van Lissabonners en bezoekers, en de cafés maken het gemakkelijk om te zitten en de menigte voorbij te zien trekken.
In 1836 verwoestte een brand het oude paleis van de Inquisitie en maakte de weg vrij voor het theater. Het huidige gezicht van het plein, met zijn pombaliaanse gebouwen en golvende vloer, is het werk van de 18e en 19e eeuw.
Niet missen
• De golvende bestrating.
• De zuil en de fonteinen.
• Het Nationaal Theater.
• Station Rossio.
• Café Nicola en een glas ginjinha.
Wist je dat?
• Een legende zegt dat het standbeeld op de zuil werd gemaakt voor keizer Maximiliaan van Mexico, die werd gefusilleerd voordat het af was. Historici hebben dat weerlegd: de knopen dragen het wapen van Portugal.
• Lissabonners noemden het eerste, onhandige monument voor Pedro IV “het olie-en-azijnstel”.